Daar sta ik dan in mijn eigen achtertuin. Mid winter en nog steeds het zandbakspeelgoed niet opgeruimd, want het ondernemerschap vraagt veel (en nog iets meer) tijd. Een step in de hoek, een scheef vogelhuisje en die wild gekleurde schuur. Die ooit saai grijs was en ik en mijn liefde op een date-night samen héél rebels hebben begrafittiet (in onze eigen achtertuin, dus).

Ik had vandaag een foto nodig van ‘een echt mens’ voor een prototype en had even alleen mijzelf in huis. Tegelijkertijd besefte ik dat de verhalenmaker in mij vond dat die rommel in de tuin het beste decor was om mijn verhaal neer te zetten. Laten we het de titel geven: ‘Ook artistiek ondernemende moeder doet haar best.’

En terwijl ik er stond, in die rommelige, heerlijke tuin, de flitser afging en de camera mij in een hipster schapenvestje vastlegde had ik nogmaals extra groot respect voor de groep onderwijsbestuurders die er voor kiezen een mini docu met ons te maken en ‘te beginnen in hun eigen achtertuin’.

Studio winwin is namelijk gevraagd een onderzoekende mini-docu te maken met als onderwerp: ‘HOE KAN IK MEE DOEN? Waarin we al ontmoetend, pratend, kijkend, horend, (mogelijk) snappend, maar vooral lerend op zoek gaan naar wat het betekent om wel of niet ‘mee te kunnen doen’.

Het doel: zowel een venster naar de toekomst als een spiegel voor het heden neerzetten.

Ik denk dat deze foto dat nu voor mij in het klein doet: Want ik zie vooral toch ook een 13 in een dozijn mama 🤭 (spiegel) die lekker kiest voor het bijdragen aan maatschappelijke vraagstukken boven een geveegde stoep. 😊

-Rianne