Weer even 12 jaar.
Stel je 12-jarige zelf klopt ineens aan. Je staat er oog in oog mee en kan er niet omheen.
De scheve tanden, de baggy broek, gekke haarlook, houding, lach, frons.
Je bent het echt.
Je herkent het van de foto’s, maar vooral voel je het.
De onzekerheden èn de bravoure.
De schaamte en de hoop.
De wanhoop en de mogelijkheden.
Wat zou je zeggen tegen je 12-jarige zelf over waar je nu staat?
Ik zag haar steeds vaker staan omdat ik de afgelopen jaren steeds vaker ben gaan ’tijdreizen’ met mensen. Kijk jezelf eens aan als je 80 jaar bent… of wat als de 12-jarige ik ineens voor jouw neus staat?
Vorige week vroeg ik het oud-leerlingen uit speciaal onderwijs.
We vroegen oa. Ali wat zijn 12-jarige zelf zou zeggen als hij ineens met een bouwhelm uit de draaideur zou verschijnen op het bouwterrein van het miljoenenproject waar hij vol trots als elektrotechneut aan mee werkt.
“Lekker bezig man. Volg je hart”.
Een open deur misschien, maar vooral een open hart.
En daar doe ik het voor, voor niets minder sta ik op.
Om verhalen te maken en te vangen die mensen over de grens van hun eigen denkbeeld of dat van een ander herverbind.
12 jaar, net 35 jaar, 80 jaar.
Je kijkt hier alle Ayla’s aan.
-Ayla
