Romantiek en het noodrantsoen.
Hoop heeft jou en mij nodig.
Een tijdsspanne.
Het bekende nu
en het onbekende dàn.
Tussen hier -waar je nog niet weet wat je daar weet- en daar -waar je wel weet wat je nu niet weet-
zit de tussenruimte.
En in die tussenruimte,
waarin we het ‘nog niet weten’,
vinden we het niet altijd makkelijk
om te verblijven.
En is hoop
niet juist daar
in die tussenruimte
waar het krap is,
waar het schuurt,
waar het kraakt,
datgene dat het moedigste is
om te maken
en om te kiezen?
Maar hoe?
Hoe kies je hoop
wanneer het hopeloos lijkt?
Hoe maak je van krapte
een ruim jasje
om de ander ook mee te warmen?
Hoe maak je van te weinig
genoeg voor ons allemaal?
En hoe?
Hoe maak je
*van je noodrantsoen
een romantisch diner?*
Wel hier,
Zie hier hoop in de praktijk:
Een romantisch wortel-fiets-licht
voor de intieme avond voor twee
ten tijde van stroomloosheid.
En het boeket
dat nooit verwelkt.
Waarvan je kan plukken
wanneer de pin niet werkt.
——
NOTE: Bovenstaande tekst is de introductie van het diner en samenkomst waarin er in klein gezelschap de facetten van hoop samen werden verkend. De kunstwerken op de foto fungeerden als tafelsetting en leidmotief voor de avond. In samenwerking met Thaesis.
